Το σπίτι στην Calle Cuna

Εκεί όπου ξεκίνησε το κέντρο

Ο φορέας λέει ότι το Casa de la Memoria ξεκίνησε στις αρχές του 1999 ως πολιτιστικό κέντρο φλαμένκο στη Σεβίλλη. Η πρώτη του στέγη ήταν στην Calle Ximénez de Enciso, στην Barrio de Santa Cruz. Στα τέλη του 2012 μετακόμισε στη σημερινή του διεύθυνση, Calle Cuna 6. Ο φορέας περιγράφει το εγχείρημα ως κέντρο, μουσείο και tablao, γεγονός που εξηγεί γιατί το κτίριο διαθέτει αίθουσες γκαλερί καθώς και αίθουσα παραστάσεων. Περιγράφει επίσης το έργο ως οικογενειακό εγχείρημα πολιτιστικών διαχειριστών που προωθούν από το 1998 την ιστορία του παραδοσιακού φλαμένκο και τις λαϊκές παραδόσεις της Ανδαλουσίας.

Ένα κτίριο του 15ου αιώνα

Σύμφωνα με τον φορέα λειτουργίας, το κτίριο στην Calle Cuna είναι ιστορικό και χρονολογείται από τον 15ο αιώνα. Το χαρακτηρίζει αρχοντικό που διατηρεί τον χαρακτήρα της σεβιλιάνικης παράδοσης, με κεντρικό πατιό γεμάτο λουλούδια και επιβλητικούς τοίχους από τούβλο και πέτρα. Το κέντρο διαθέτει αίθουσες για προσωρινές εκθέσεις και για τη δική του συλλογή τέχνης, αντικειμένων και ιστορικών εγγράφων, καθώς και το θέατρο όπου πραγματοποιούνται οι παραστάσεις.

Οι στάβλοι ενός παλατιού

Ο φορέας αναφέρει ότι το κτίριο στέγαζε κάποτε τους παλιούς στάβλους του γειτονικού Παλατιού της Κόμισσας του Λεβρίχα. Ο γείτονας αυτός είναι ένα σπίτι-μουσείο στο κέντρο της Σεβίλλης. Η Wikipedia αναφέρει ότι η κατασκευή του ως αρχοντικό ξεκίνησε τον 15ο αιώνα, ότι η πρόσοψη χτίστηκε τον 16ο, και ότι το παλάτι ανακαινίστηκε μεταξύ 18ου και 20ού αιώνα. Τα δύο κτίρια μοιράζονται μια ιστορία, ακόμη κι αν σήμερα εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς.

Η Κόμισσα και τα ψηφιδωτά της

Το 1901 το παλάτι αγοράστηκε από τη Regla Manjón Mergelina, Κόμισσα του Λεβρίχα, η οποία το αποκατέστησε για να στεγάσει τη συλλογή αρχαιοτήτων της. Η Wikipedia αναφέρει ότι ρωμαϊκά ψηφιδωτά από τον αρχαιολογικό χώρο της Ίταλικα καλύπτουν σχεδόν ολόκληρο το ισόγειο, και ότι ένα ψηφιδωτό του θεού Πάνα βρίσκεται στην κεντρική αυλή. Το 1999 οι απόγονοι της Κόμισσας άνοιξαν το σπίτι στο κοινό ως μουσείο. Αν θέλετε να δείτε το εσωτερικό, ελέγξτε τις ώρες λειτουργίας του ίδιου του μουσείου πριν προγραμματίσετε μια βραδιά γύρω από αυτό.

Ένα θέατρο σε σχήμα café cantante

Η αίθουσα παραστάσεων περιγράφεται από τον φορέα ως ένα ευρύχωρο, ημικυκλικό θέατρο με θέα στο κεντρικό patio. Το σχήμα του θυμίζει τα παλιά cafés cantantes, τα καφέ του τραγουδιού όπου επαγγελματικό flamenco ανέβαινε από τα μέσα του 19ου αιώνα. Ο φορέας λέει ότι αυτή η διάταξη επιτρέπει στο κοινό να νιώθει κοντά στους καλλιτέχνες και να ακούει τον ήχο χωρίς ενίσχυση. Είναι μια μικρή αίθουσα, φτιαγμένη για προσοχή παρά για μεγάλο πλήθος.

Διαβάστε στη συνέχεια: Από το café cantante στο tablao

Αίθουσες γκαλερί και άλλες δραστηριότητες

Ο φορέας λέει ότι το κέντρο διαθέτει αρκετές αίθουσες για εκθέσεις τέχνης και μια ιδιωτική συλλογή. Με τα χρόνια αναφέρει επίσης παρουσιάσεις βιβλίων και δίσκων, διαλέξεις, masterclasses για την ιστορία του flamenco, απαγγελίες ποίησης, συναυλίες κιθάρας και επισκέψεις με κοστούμια μεταξύ των δραστηριοτήτων του. Το αν κάποιες από αυτές είναι ανοιχτές σε εσάς μια δεδομένη μέρα εξαρτάται από το ημερολόγιο, και το εισιτήριό σας για την παράσταση είναι κράτηση για την ίδια την παράσταση. Αντιμετωπίστε τις αίθουσες γκαλερί ως μέρος του σκηνικού παρά ως μέρος της κράτησης, και κοιτάξτε το ημερολόγιο του φορέα αν θέλετε να δείτε τι άλλο παίζει.

Γιατί ο χώρος έχει σημασία για την παράσταση

Μια παράσταση σε έναν πρώην στάβλο, δίπλα σε ένα patio παλατιού, διαφέρει από μια σε μια αίθουσα ειδικά κατασκευασμένη. Οι τοίχοι από τούβλο και πέτρα δίνουν στην αίθουσα έναν συμπαγή, κοντινό ήχο, και ο φορέας τονίζει ότι οι ερμηνευτές δεν χρησιμοποιούν μικρόφωνα. Το αποτέλεσμα, με τα λόγια του, είναι ένας αληθινός ήχος σε μια ατμόσφαιρα που απορροφά τον θεατή. Το κτίριο δεν υπόσχεται ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, αλλά διαμορφώνει τον τρόπο που ακούγεται κάθε πρόγραμμα.