Het huis aan de Calle Cuna

Waar het centrum begon

De uitbater zegt dat Casa de la Memoria in begin 1999 begon als een flamenco cultureel centrum in Sevilla. De eerste locatie was aan de Calle Ximénez de Enciso, in de Barrio de Santa Cruz. Eind 2012 verhuisde het naar het huidige adres, Calle Cuna 6. De uitbater beschrijft het project als een centrum, een museum en een tablao, wat verklaart waarom het gebouw zowel galerijruimtes als een showruimte heeft. Het beschrijft het werk ook als een familieproject van cultureel managers die sinds 1998 de geschiedenis van traditionele flamenco en de volkstradities van Andalusië hebben bevorderd.

Een gebouw uit de 15e eeuw

Volgens de uitbater is het gebouw aan de Calle Cuna historisch en dateert het uit de 15e eeuw. Het noemt het gebouw een huis-paleis dat het karakter van de Sevilliaanse traditie bewaart, met een centrale patio vol bloemen en imposante muren van baksteen en steen. Het centrum heeft ruimtes voor tijdelijke tentoonstellingen en voor zijn eigen collectie kunst, objecten en historische documenten, naast het theater waar de voorstellingen plaatsvinden.

De stallen van een paleis

De exploitant stelt dat het gebouw ooit de oude stallen huisvestte van het aangrenzende Paleis van de Gravin van Lebrija. Die buur is een woonhuismuseum in het centrum van Sevilla. Wikipedia vermeldt dat de bouw als adellijk huis begon in de 15e eeuw, dat de gevel in de 16e eeuw werd gebouwd en dat het paleis tussen de 18e en 20e eeuw werd verbouwd. De twee gebouwen delen een geschiedenis, ook al dienen ze nu verschillende doelen.

De gravin en haar mozaïeken

In 1901 werd het paleis gekocht door Regla Manjón Mergelina, gravin van Lebrija, die het restaureerde om haar verzameling antiquiteiten onder te brengen. Wikipedia meldt dat Romeinse mozaïeken afkomstig van de historische site van Italica bijna de hele begane grond bedekken, en dat een mozaïek van de god Pan in de centrale binnenplaats ligt. In 1999 openden de nazaten van de gravin het huis voor het publiek als museum. Wil je binnen een kijkje nemen, controleer dan de openingstijden van het museum zelf voordat je een avond rond het bezoek plant.

Een theater in de vorm van een café cantante

De exploitant beschrijft de showruimte als een breed, halfrond theater met uitzicht op de centrale patio. De vorm doet denken aan de oude cafés cantantes, de zangcafés waar vanaf het midden van de 19e eeuw professionele flamenco werd opgevoerd. Volgens de exploitant zorgt deze opstelling ervoor dat het publiek dicht bij de artiesten zit en het geluid zonder versterking hoort. Het is een kleine zaal, gebouwd voor aandacht rather dan voor een groot publiek.

Lees verder: Van café cantante tot tablao

Galerijruimtes en andere activiteiten

De exploitant zegt dat het centrum verschillende ruimtes heeft voor kunstopstellingen en een privécollectie. Door de jaren heen vermeldt het ook boek- en platenpresentaties, lezingen, masterclasses over de geschiedenis van flamenco, poëzievoordrachten, gitaarconcerten en kostuumbezoeken onder zijn activiteiten. Of een van deze op een bepaalde dag voor jou toegankelijk is, hangt af van de kalender, en je showticket is een reservering voor de voorstelling zelf. Beschouw de galerijruimtes als deel van de setting rather dan als deel van de boeking, en bekijk de kalender van de exploitant als je wilt zien wat er nog meer te doen is.

Waarom de setting belangrijk is voor de show

Een show in een voormalige stal, naast een paleispatio, verschilt van een show in een speciaal gebouwde zaal. De bakstenen en stenen muren geven de ruimte een solide, intiem geluid, en de exploitant benadrukt dat de artiesten geen microfoons gebruiken. Het resultaat is, in zijn woorden, een echt geluid in een sfeer die de kijker opneemt. Het gebouw belooft geen bepaald programma, maar het bepaalt wel de manier waarop elk programma wordt gehoord.